ฮายย สุขสันต์วาเลนไทน์
(กว่าจะพิมพ์เสร็จมาโพสก็ข้ามวันไปซะแล้ว เหอะ เหอะ)
อ่านการ์ตูนแล้วมีแง่มุมของความรักอยากเขียน แต่ขอเล่าสรรพเพเหระก่อนละกันนะ อ่านข้ามๆไปก็ได้
จริงๆตอนนี้เป็นช่วงเวลาวิกฤต(อีกสองอาทิตย์ก็จะสอบcompreกับNTแล้วววว อ๊าาาก)
เราก็ยังเป็นเด็กไม่ดีออกไปเที่ยว
จริงๆกะแค่ออกไปเอาดีวีดีกับไปคิโนะ แต่ก็ให้เพื่อนที่รักพาเดินเที่ยวจนได้
(ทำให้ต้องกลับบ้านช้ารถติดเลย โทษนะ)

และในที่สุดก็มีตังค์ไปถอยออกมา Blanc et Noir รวมillustของอ.โอบาตะ
(ชาวบ้านเค้าซื้อกันตั้งกะปีมะโว้แล้ว เด่อ)
โซโฮกมากๆ ปกหนัง กล่องหนัง ภาพอิลลัสพิมพ์เคลือบมันอย่างดีแยกออกมาจากในเล่มต่างหาก
pin-upใหญ่มากมาย(สิบรูปได้มั้ง ดูแล้วจำไม่ได้) มีพิมพ์สีเมทัลลิก กับสีมุกด้วย อิลลัสอะไรไฮโซโครต
ด้วยราคาค่าตัวเท่ากับครึ่งหนึ่งของค่าเทอมหนึ่งเทอม TvT แต่คุ้มราคาจริงๆอะ
มีสเตปลงสีท้ายเล่มด้วยนะ

ตอนกดตังค์ไปซื้อตั้งใจมากจนลืมการ์ตูนทิ้งไว้ที่ตู้เอทีเอ็ม มานึกได้ตอนเข้าไปจะขึ้นบีทีเอสแล้ว
ต้องเดินย้อนกลับไปเอา อิลลัสก็ หนัก มาก ถือจนปวดแขน (คิดอยู่ว่าถ้าลองชั่งดูคงเกือบสองกิโล)
แถมยังเดินหลงอยู่ในCTWอีก บ้านนอกแท้ๆ
ถึงเอทีเอ็มแล้วไม่เห็นถุงการ์ตูน แอบตกใจ (ใครมันจะหยิบไปฟระ)
ตัดสินใจเดินเข้าไปถามก็เห็นถุงแอ้งแม้งอยู่ที่โต๊ะผู้จัดการ โล่งอกไปที
พนักงานคงแอบขำ เราอารมณ์เอ๋อมาก "ลืมการ์ตูนไว้ที่ตู้เอทีเอ็ม เห็นบ้างมั้ยคะ"
เหมือนเด็กน้อยหาของเล่นเลย อารมณ์ตุ๊กตาหนูอยู่ไหน 55

กลับมาถึงบ้าน หลังจากโฮกกับอิลลัสแล้วเด็กไม่ดีก็นั่งอ่านการ์ตูนต่อ (วันนี้เหมือนปลดปล่อยความเครียดเลยแฮะ)
นึกได้ว่ายังไม่ได้อ่าน "เมื่อผมกับเธอxxx" เล่ม3 ของอ.โมรินางะเลย เป็นหนึ่งในการ์ตูนที่เราตั้งตารออ่านเลยนะดันลืมซะได้
ก็ได้ฤกษ์รื้อลงมาจากหิ้ง ต่อไปจะค่อนข้างสปอยเนื้อเรื่องนะ บอกไว้ก่อน **เข้าเรื่องที่อยากจะโพสจริงๆซะทีนะ --"

พออ่านเล่มสามจบก็คิดเรื่องๆนึงขึ้นมาได้ แล้วมันก็พอดีวันนี้วาเลนไทน์พอดี บังเอิญรึบรรยากาศพาไปไม่รู้ล่ะ
ดูเป็นการ์ตูนรักวัยรุ่นตลกฮาแตกตามสไตล์โมรินางะธรรมดา (แต่เรายังไม่ได้อ่านเรื่องดังอย่างยามาดะทาโร่ หรือเจ้าชายเป็ดขี้เหร่หรอกนะ)
แต่เหมือนจะมีแก่นเรื่องที่น่าสนใจเกี่ยวกับความรักซ่อนอยู่ด้วย (โอ้ว ทำทีพูดมีสาระ)
อุเอฮาระ อากิระ นิสัยเรียบร้อยเหมือนกุลสตรี แอบชอบ โมโมอิ นานาโกะ สาวหน้าตาน่ารักแต่นิสัยเถื่อนสุดๆ สลับร่างกันโดยอุบัติเหตุ
อากิระเลยต้องใช้ชีวิตเป็นนานาโกะและนานาโกะไปอยู่กับครอบครัวอากิระในร่างของเขา
นานาโกะพอใจกับร่างผู้ชายและคบชีนะ มาโคโตะเพื่อนสนิทของตัวเองเป็นแฟน ส่วนอากิระในร่างนานาโกะก็ถูกเซมโบงคิ(หาชื่อต้นไม่เจออะ)เพื่อนรักตั้งแต่ประถมตามตื๊อ และตัวเองดันออกอาการหวั่นไหวซะด้วยสิ
พ้อยน์มันอยู่ตรงนี้แหละ
เวลาที่เกิด "ชอบ/รัก" มาจากรูปลักษณ์ภายนอกหรือนิสัยภายในกันแน่
(เรามักจะถูกสอนให้ดูคนที่เนื้อแท้ แต่มันเป็นยังงั้นจริงๆรึเปล่า)
อากิระ ชอบนานาโกะเพราะความเป็นนานาโกะที่เป็นผู้หญิงหยาบคาย (ในตอนแรก)
และดูเหมือนตัวตนของทั้งสองคนเด่นชัดขึ้นเมื่อสลับร่างไปเป็นเพศที่เข้ากับตัวเอง
เหมือนจริงๆแล้วอากิระควรจะเป็นผู้หญิงและนานาโกะควรจะเป็นผู้ชาย
นานาโกะเข้ากับสภาพใหม่ได้อย่างดี ในขณะที่อากิระสับสนว่าตัวเองเป็นผู้ชายแต่ชักจะ"สมหญิง"เข้าไปทุกวันๆ
(ซึ่งมันก็ลักษณะของผู้หญิงที่คิดเล็กคิดน้อยมากกว่าผู้ชาย ในความคิดเรานะ)
กลายเป็นโจทย์ว่า พวกเขาควรจะกลับร่างเดิมกันจริงๆหรือ?
นานาโกะที่ดูเหมือนจะพอใจ แต่ก็คอยย้ำให้อากิระดูแลรักษาร่างกายของเธอให้ดีที่สุด แสดงว่าเธอก็ยังติดกับส่วนที่เป็นผู้หญิงของตัวเองอยู่
ส่วนอากิระที่เผลอคล้อยตามเซมโบงคิไปบ้างแต่ก็คอยย้ำอยู่ตลอดว่าตัวเองเป็นผู้ชาย

ทำไมตอนที่เป็นผู้หญิง นานาโกะถึงไม่รู้สึกอะไรกับชีนะที่เป็นเพื่อนสนิทล่ะ ทั้งๆที่ชีนะก็คือชีนะน่ะแหละ
เหมือนกับกรณีเซมโบงคิ ที่ชอบอากิระในร่างนานาโกะ อากิระก็คืออากิระคนเดิม (แต่เราว่าคนเขียนเน้นที่อากิระจำต้องแสดงออกเป็นผู้หญิงทำให้ความเป็นหญิงออกมามากกว่าตอนที่เขาเป็นผู้ชายมากกว่าอะนะ)
ทั้งสองกรณีเหมือนกับจะบอกกว่า การจะเกิดความ"ชอบ/รัก" ขึ้นมามันต้องมีเรื่องเพศเข้ามาเกี่ยวข้อง
ถึงอากิระจะนิสัยนุ่มนิ่มยังไง เซมโบงคิก็ไม่สนเพราะมีกำแพงร่างกายของเพศชายอยู่
ถึงชีนะจะน่ารักยังไง แต่นานาโกะเป็นผู้หญิงก็ไม่ได้สนใจมากไปกว่าเพื่อนผู้หญิงที่น่ารักคนหนึ่ง
และการ "ชอบ/รัก" ก็ต้องมีเรื่องของรูปร่างหน้าตาเข้ามาเกี่ยวข้อง
มีการศึกษาด้วยนะ ว่าคนเรามองที่ภายนอกมาก่อนอยู่แล้ว ภายในเป็นเรื่องตามมาทีหลัง
และการมองภายนอกก่อนก็เหมือนการคัดเลือกตามธรรมชาติของทฤษฎีวิวัฒนาการ
เพื่อที่ลักษณะที่ดีจะได้ถ่ายทอดสู่รุ่นต่อไป (ความโรแมนติกของความรักลดลงไปเลยแฮะ)
ดูเหมือนว่าเพศและรูปลักษณ์ เป็นปัจจัยสำคัญของความรักเลยมั้ย

แต่แล้ว เมื่อเซมโบงคิรู้ความจริงว่านานาโกะที่เขารักนั้นคืออากิระ
เขาก็ยังยืนยันว่า"รักไปแล้ว ช่วยไม่ได้นี่" และยังเรียกชื่ออากิระในร่างนานาโกะด้วย
หมายความว่า ตัวตนของอากิระนั่นแหละที่เขารัก และกำแพงเรื่องเพศยังถูกทลายไปแล้วซะอีก
กลายเป็น นิสัยภายใน ที่ทำให้เกิดความรักจริงจังหนักแน่นของเซมโบงคิ
แต่(อีกละ) มันก็ยังมีข้อแม้ ว่าถ้าอากิระไม่กลับร่างเดิมก็ไม่มีปัญหา เซมโบงคิอยากได้อากิระที่มีร่างกายเป็นผู้หญิง
เราสรุปได้ว่า รูปลักษณ์ภายนอก(เพศและหน้าตา)เป็นจุดเริ่มของความรัก แต่นิสัยภายในเป็นตัวสร้างความรักที่มั่นคง แบบตามธรรมชาติของมนุษย์(และสัตว์ หนึ่งในหน้าที่สิ่งมีชีวิตคือสืบพันธุ์ใช่มั้ยล่ะ)

แล้วเรื่องที่ว่าขอเพียงเป็นใครสักคนที่เติมเต็มเราได้ ความรักก็ไม่ขึ้นอยู่กับเพศล่ะ?
พฤติกรรมเป็นโปรแกรมในสมอง ธรรมดาแล้วเราน่าจะมองหาเพศตรงข้าม เพราะเป็นโปรแกรมของสมองให้ทำหน้าที่สืบพันธุ์
(หมดกัน ถ้าพูดในแง่พฤติกรรม ความรักความโรแมนติกเป็นส่วนหนึ่งของการสืบพันธุ์เท่านั้นเอง)
ความรักที่เกิดโดยไม่คำนึงถึงเพศ วัย รูปร่างหน้าตา ก็น่าจะเป็นความรักที่เป็นความสุขของชีวิต ที่ไม่มีเรื่องการสืบพันธุ์ตามสัญชาตญาณมาเกี่ยวข้อง
(โอเค คนรักกันไม่ได้คิดแต่เรื่องจะทำลูก แต่มันก็มาจากสัญชาตญาณในเรื่องนั้นแหละ)
ดูเหมือนจะเป็นความรักที่บริสุทธิ์ ในสังคมโบราณหลายๆแห่ง ผู้ชายที่มีความสัมพันธ์กันถือเป็นเรื่องสูงส่งและมักเป็นในสำนัก สมาคมสำคัญๆ
เดี๋ยวก่อน ไม่ได้เชียร์รักร่วมเพศนะ ถ้ารักแบบข้างคนที่เพราะตัวตนของเราต้องอยู่คู่กันแติมเต็มกันและกันมันก็ใช่
แต่ถ้าความสัมพันธ์มาจากความใคร่และต้องการทำกิจกรรมทางเพศเป็นสำคัญ มันกลายเป็นว่าก็ยังอยู่บนเรื่องการสืบพันธุ์
เพียงแต่ไม่มีเรื่องต้องรับผิดชอบตามมา(ไม่ต้องท้อง ไม่ต้องเลี้ยงลูก อันนี้จากแง่มุมของเราเองนะ)
แต่การข้ามโปรแกรมพฤติกรรมนั้นน่าจะมีปัจจัยบางอย่าง ก็มีการศึกษาอีกนั่นแหละว่าคนที่มีพฤติกรรมรักร่วมเพศจะมีลักษณะของสมองอย่างเดียวกันที่ไม่เหมือนสมองคนที่รักต่างเพศ
ความรักที่ไม่ติดกับเพศก็เกิดขึ้นได้ละมั้ง

ถ้ากลับร่างเดิม อากิระกับเซมโบงคิจะเป็นยังไง?
นานาโกะจะจัดการกับความสัมพันธ์ของตัวเองกับชีนะยังไง?
ความรักที่เกิดขึ้นทั้งสองกรณีไม่ใช่ความรักที่แท้? คิดว่าเป็นโจทย์ที่คนเขียนสร้างขึ้นมาและแก้ยากทีเดียว
ถ้าไม่กลับร่างเดิมจะดีกว่ามั้ย? แล้วความรู้สึกของอากิระที่ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงเขาก็ชอบนานาโกะล่ะ?
(เอ่อ แอบคิดว่าถ้ามีแต่อากิระที่กลายเป็นผู้หญิง ส่วนนานาโกะก็ยังเป็นผู้หญิงจะยังชอบเหมือนเดิมรึเปล่า เพราะอากิระเริ่มนึกถึงนานาโกะเป็นหน้าตัวเองไปแล้ว)

เราอาจจะพยายามทำให้มันเป็นเหตุเป็นผลมากไปก็ได้นะ เพราะเรื่องความรู้สึกบางทีก็เกิดขึ้นแล้วก็เปลี่ยนแปลงหรือคลี่คลายไปได้ง่ายๆ
โพสคราวนี้คิดว่าคงทำให้คนอ่านได้คิดถึงอีกแง่มุมหนึ่งของความรักที่มากกว่าการให้ของขวัญ ดอกไม้ เดินจูงมือ บลาๆๆ

นอกเรื่อง ตัวละครโปรดเรื่องนี้-แน่นอน เซมโบงคิคุง แว่น หล่อ หื่น -///- สังเกตเอาเองมาหลายเรื่องแล้ว ทำไมคนใส่แว่น(ชาย)ต้องหื่น?
เป็นคนที่ตรงไปตรงมากับความรู้สึกตัวเองดี รองลงไปก็อากิระ เป็นตัวเอกที่น่าสงสารมาก สับสนในตัวเองอย่างรุนแรง
ใครยังไม่อ่านอ่านเหอะ สนุกกับตลก(ร้ายๆ)มาก

ช่วงนี้ดูสารคดีมากไปรึเปล่าเนี่ย

Comment

Comment:

Tweet

ตอนนี้เรามีถึงเล่มที่5แร้วเซมโบงคิคิดลึกกะโมโมอิเกินไป๊อากิระก้เท่ได้จัยเน้อแต่ชีนะกะนานาโกะซังน่ารักมั่กๆเรยง่าสสสสถ้ามีคนอย่างนี้ก้คงดีอ้าเนอะแต่มานเปงการ์ตูนน่าเสียดายหว่ะแต่ขอให้ทุกคนมีความสุขนะค่ะไม่เจ็บใคร่ได้ป่วยเยอะไปไหม?
~..Ha..ha..HaHa..~5555+ขํามัEแว้

ม่ายเยอะหรอกเนอะพอล่ะๆ เข้เกียจพิมและจะนอนsad smile

บุยๆจร้า
ฝานหวานๆๆๆๆ

ขอหั้ยมีคนมาเม้นเยอะๆนร้าแล้วเด๋วจะเข้ามาเกือบทุกวัน[มั้ง]อิอิ

ทัมรัยอยุ่ถ้าเล่งน้องไข่ก้ไปเม้นให้ด้วยนร้าน้องไข่เราชื่ออ๋อม

กําลังอยุ่ในช่วงเจริญเติบโต

ไปป้อนอาหารมั่งก้ได้นร้า

เฮ้อ ยางแระๆๆ


เหมื่อย [ถูกป่ะ]

ดูตอนแรกสิเราเขียนซะ
แล้วตอนหลังทะมัยมันห่างๆจังเรย

เด๋วเราก้สอบวันที่4 5แร้วว

ให้คําอวยพรด้วยนร้า
บุยๆจร้า บายย
>.< ^^ =w= -*- *-* - -

#5 By (124.122.198.227) on 2010-03-02 21:39

อยากได้อิลลัสของโอบาตะ ซื้อที่ใดเหรอ
ราคาเท่าหร่ายอยากดร้ายๆๆๆอ๊าๆๆ
อ่านเหมือนกัน XXX
ไม่อยากให้มันกลับร่างเดิมแฮะ555

#4 By mutsuki (202.28.180.201 /10.7.57.191) on 2007-03-29 15:57

อา จะลองอ่านดูนะ เหอๆ

#3 By choc on 2007-03-24 03:01

อ่านมาตั้งนาน 55+
ถ้าหากพูดมาตามนั้น อาจจะเห็นไปตามนั้นอ่ะค่ะ พฤติกรรมการรัก มันเป็นอะไรหลากหลายมาก

ไม่แน่นะ คนแต่งอาจจะไมได้คิดไปถึงขั้นนั้นก็ได้นะคะ
บางทีบางอย่างมันอาจจะลงตัวกันได้อย่างไม่น่าเชื่อก็ได้

รออ่านต่อไป
แต่ที่เราคิดคือ เล่ม 4 จะมาเมื่อไหร่(หัวเราะ)


ก็นะ...แล้ว อากิระกับนานาโกะจะรักกันเยี่ยงไรและเมื่อใด -*-

ปล. เซ็มโบงคิหล่อได้จัย (กรี๊ดกร๊าด)

#1 By seungor ❤?! on 2007-02-15 02:30